De Kolf van de M1 Karabijn
De M1 karabijn, is een iconisch vuurwapen uit de Tweede Wereldoorlog en heeft een interessante geschiedenis wat betreft de gebruikte houtsoorten voor de kolf en handbeschermer. Het gebruik van Amerikaans zwart walnoot en geel berkenhout was typerend voor deze periode.
Amerikaans zwart walnoot was een favoriet onder wapenfabrikanten vanwege zijn duurzaamheid, stabiliteit en aantrekkelijke uiterlijk. Het werd beschouwd als een uitstekende keuze voor geweerkolven vanwege zijn vermogen om schokken te absorberen en bestand te zijn tegen de impact van herhaaldelijk schieten. Bovendien had het een lange geschiedenis van gebruik in de wapenindustrie en genoot het een goede reputatie onder zowel fabrikanten als gebruikers.
Hoewel berk eerder werd overwogen als alternatieve houtsoort, werd het niet goedgekeurd voor de M1 karabijnkolven. Het tekort aan Amerikaans zwart walnoot in 1943 dwong echter fabrikanten om naar andere opties te kijken. Dit leidde alsnog tot de goedkeuring van geel berkenhout en het gebruik van zwart kersenhout als alternatieve materialen voor de kolven van de M1 karabijn.
Het gebruik van geel berkenhout en zwart kersenhout was echter niet zo wijdverbreid als dat van zwart walnoot. Zwarte kersenhout werd bijvoorbeeld slechts in beperkte mate gebruikt voor de vervaardiging van M1-kolven, mogelijk vanwege de beschikbaarheid en verwerkingsmoeilijkheden in vergelijking met andere houtsoorten.
Verschillende fabrikanten waren betrokken bij het produceren van M1-kolven van geel berkenhout en/of zwart kersenhout voor diverse M1 karabijnfabrikanten. Deze diversiteit in fabrikanten en gebruikte houtsoorten draagt bij aan de fascinerende geschiedenis van dit iconische vuurwapen.
De enige goedgekeurde afwerking voor de M1 kolven en de handbeschermers was met ruwe lijnolie, de kolven die gemaakt waren van een lichter gekleurde hout soort werden eerst behandeld met beits en daarna afgewerkt met ruwe lijnolie. De afwerking van M1-kolven en handbeschermers met ruwe lijnolie en beits was dus een belangrijk onderdeel van het productieproces, dat zorgvuldigheid en vakmanschap vereiste om een duurzame en aantrekkelijke afwerking te bereiken.
Enkele fabrikanten die M1 kolven hebben vervaardigd van geel berk en/of zwart kersenhout
- Jamestown Lounge Co. of Jamestown
- Kolf gemaakt van gele berk voor IBM
- Kolf gemaakt van gele berk voor Standard Produkts
- Kolf gemaakt van zwarte kers voor IBM
- Kolf gemaakt van zwarte kers voor Standard Produkts
- Rock-Ola Mfg. Co. of Chicago, IL
- Kolf gemaakt van zwarte kers voor Rock-Ola
- Milton Bradley Co. of Springfield,
- Kolf gemaakt van gele berk voor IBM
- Sprague & Carleton Co. of Keene, NHA
- Kolf gemaakt van gele berk voor IBM
- Kolf gemaakt van gele berk voor Underwood
- E. Overton of South Haven, MI
- Kolf gemaakt van gele berk voor Inland ( M2 kolf in 1945
Foto kolf gemaakt van Amerikaanse zwarte walnoot
.
Foto kolf gemaakt van Gele Berk
De verschillende kolf variaties
Gedurende de productieperiode van de M1 Karabijn tijdens de Tweede Wereldoorlog werden vijf verschillende typen kolven vervaardigd door diverse fabrikanten, evenals drie verschillende typen handbeschermers. Tijdens deze periode waren de meeste, maar niet alle, kolven en handbeschermers voorzien van fabriekscoderingen. Na de oorlog werden de kolven en handbeschermers niet langer gemarkeerd met een fabriekscodering.
Kolf Type I
Deze kolf heeft een I-vormige uitsparing voor het oliebuisje om de geweerriem te bevestigen. Het hout aan de rechtervoorkant van de kolf loopt door tot aan het punt waar de handbeschermer begint. Deze kolf werd gebruikt tijdens de vroege productie van de M1 karabijn.
Foto Kolf Type I
Kolf Type II
Deze kolf is identiek aan de Type I kolf, met als enige verschil dat de I-vormige uitsparing waarin het oliebuisje zit als bevestiging voor de geweerriem is aangepast naar een rechte uitsparing
Foto Kolf Type II
Kolf Type III
Deze kolf is hetzelfde als de Type II kolf, maar met een aanpassing aan de rechter voorkant. Het doorlopende gedeelte, zoals bij Type I en II, was een zwak punt dat snel kon scheuren. Bij de Type III kolf is dit zwakke gedeelte verwijderd.
Foto Kolf Type III
Aanpassingen van de Type III kolf
Gedurende de productieperiode van de Type III kolf begonnen verschillende fabrikanten wijzigingen aan te brengen. Hieronder vielen onder andere het versterken van de voorkant van de kolf door het loopkanaal langer te maken en de kolf breder. Aan het einde van de productieperiode hebben Inland en Winchester het loopkanaal van de Type III kolf verlengd van 80 mm naar 105 mm. Als een Type III kolf het langere loopkanaal heeft, maar de uitsparing voor de M2 vuurkeuzeschakelaar ontbreekt en de verstevigingsrug nog aanwezig is, dan betreft het een Type III kolf gemaakt door Winchester of Inland in de aanloop naar de eerste kolven die geschikt waren voor de M2 karabijn.
Boven : Foto Kolf Type III
Midden : Foto Kolf Type III met langere loopkanaal
Onder : Foto Kolf Type III met langere loopkanaal en verwijderde versteviging rug
Ik ben ook Type III kolven, vooral van Inland, tegengekomen waarbij de versteviging rug is verwijderd en een uitsparing is aangebracht voor de vuurkeuzeschakelaar, maar waarbij de verlenging van het loopkanaal ontbreekt. Ik kan echter nergens in de bestaande documentatie vinden of dit tijdens de productie in 1945 is gebeurd of dat het een aanpassing is van na de Tweede Wereldoorlog.
Foto: Type III met korte loopkanaal verwijderde versteviging rug en uitsparing voor vuurkeuze schakelaar
Aan het einde van de productieperiode van de Type III-kolf in 1945 voerde Winchester nog een aanpassing door. De ruimte onder de recoil plate werd aangepast zodat deze werd ondersteund door de kolf. Deze aanpassing werd niet tegelijkertijd doorgevoerd met de verlenging van het loopkanaal, maar bleek een latere wijziging te zijn. Winchester zette deze aanpassingen voort in hun Type IV-kolf, wat uiteindelijk de standaard werd voor alle Type V-kolven die door verschillende fabrikanten werden geproduceerd.
Links : aangepaste type III kolf geen ruimte meer onder de terugslag montage plaat
Rechts : Vroege productie Type III kolf met ruimte onder de terugslag montage plaat
Links: Type III kolf met aanpassing onder de terugslag montage plaat
Rechts: Type III kolf zonder aanpassing onder de terugslag montageplaat
Het verdwijnen van de versteviging rug in de kolf
Alle Type I, II en III kolven hebben een versteviging rug op de plaats van de trekker groep, over de breedte van de kolf. Bij de overgang van de M1 karabijn naar de versie die de mogelijkheid kreeg voor volautomatisch vuren (de M2 karabijn), werden bestaande kolven van Type III aangepast door deze versteviging rug te verwijderen en de kolf geschikt te maken voor een afvuurmechanisme voor semi- of volautomatisch vuren. Deze aanpassing, samen met het maken van de uitsparing voor de vuurkeuzeschakelaar aan de linkerzijde van de kolf, werd de standaard voor de Type IV-kolf.
Kolf Type III waar de versteviging rug is verwijderd en uitsparing voor vuurkeuze schakellaar
Kolf Type IV
Vanaf kolf Type IV werden de kolven gemaakt voor de M2 karabijn, maar een M1 karabijn past ook gewoon in een Type IV of Type V kolf. Aan de buitenkant ziet de kolf Type IV er hetzelfde uit als de Type III kolf. In de Type IV kolf is de versteviging rug verdwenen en bevindt zich aan de linkerkant een uitsparing voor de vuurkeuzeschakelaar. Door het verdwijnen van de versteviging rug werd de kolf op de plaats voor de trekker groep echter zwakker, waardoor deze gevoeliger was voor scheuren. Dit fenomeen resulteerde in een ontwerpwijziging die leidde tot de Type V kolf.
Foto Kolf Type IV
Boven: Foto kolf Type III
Onder: Foto kolf Type IV
Kolf Type V
Ter versteviging van de kolf op de plaats waar voorheen de versteviging rug zat (bij kolf Type III), werd bij de Type V kolf het hout onderaan de kolf op deze plek verzwaard. Hierdoor kreeg de Type V kolf de bijnaam “M2 Potbelly Stock” (bierbuikkolf). Verder is de kolf hetzelfde als de Type IV kolf.
Foto Kolf Type V